23 ФЕВРАЛ – РӮЗИ ҲИМОЯТГАРОНИ ВАТАН

23 феврал яке аз муҳимтарин санаҳои тақвими ид ҳисобида мешавад. Ин рӯз рамзи шуҷоат, далерӣ, садоқат ва эҳсоси амиқи масъулият дар назди Ватан аст. Аз замонҳои қадим, ҳимояи Ватан яке аз вазифаҳои муқаддаси инсон ҳисобида мешуд. Таърих гувоҳӣ медиҳад, ки маҳз ба шарофати шуҷоат ва фидокории ҳимоятгарон давлатҳо зинда монданд ва миллатҳо ҳувияти худро нигоҳ доштанд.

Таърихи инсоният пур аз намунаҳои барҷастаи қаҳрамонӣ аст. Қаҳрамононе, ки барои озодӣ ва амнияти мардуми худ ҷони худро фидо кардаанд, ҳамеша бо эҳтиром ёдоварӣ мешаванд. Чунон ки гуфтаанд:

"Ватан танҳо вақте зинда мемонад, ки фарзандонаш барои дифоъ аз он омода бошанд."

Ин мақол маънои амиқ дорад ва масъулияти ҳар як шаҳрвандро дар назди Ватан таъкид мекунад.

Хизмати ҳарбӣ яке аз касбҳои шарафмандтарин ба ҳисоб меравад. Сарбозон ва афсарон на танҳо қувваи ҷисмонӣ, балки рӯҳияи қавӣ, иродаи қавӣ ва садоқати бузургро низ талаб мекунанд. Онҳо вазифаи худро дар шароити душвор сардӣ ва гармӣ, дур аз оила ва дар хатарҳои гуногун содиқона иҷро мекунанд. Ҳамаи ин фидокорӣ барои он зарур аст, ки одамон дар фазои сулҳу субот зиндагӣ кунанд. Беҳуда намегӯянд:

"Ба даст овардани сулҳ осон нест; барои ҳифзи он саъю кӯшиши бештар лозим аст."

Дар таърихи ҳар як миллат шахсоне ҳастанд, ки бо корнамоиҳои қаҳрамононаи худ намунаҳои бузурги ватандӯстӣ шудаанд. Онҳо исбот кардаанд, ки муҳаббат ба Ватан на танҳо бо сухан, балки бо амал низ ифода меёбад. Қаҳрамонӣ ва шуҷоати чунин шахсон дар хотираи мардум абадан боқӣ мемонад. Чунон ки як қаҳрамони бузург гуфта буд:

"Қаҳрамон касе нест, ки аз марг наметарсад, балки касест, ки барои Ватан ҳама чизро таҳаммул мекунад."

Имрӯз мафҳуми "ҳимоягари Ватан" маънои васеътар пайдо кардааст. Танҳо сарбоз ё афсар будан барои шахс кофӣ нест, ки худро ҳимоятгари Ватан номад. Ҳар касе, ки бо меҳнати ҳалол, рафтори намунавӣ ва эҳсоси масъулият ба пешрафти ҷомеа саҳм мегузорад, дар асл, ҳимоятгари Ватан аст. Муаллиме, ки ба донишҷӯён дониш ва таълим медиҳад, духтуре, ки ҷонҳоро наҷот медиҳад, муҳандисе, ки дар рушди кишвар саҳм мегузорад ҳамаи онҳо бо амалҳои худ Ватанро муҳофизат мекунанд.

Дар ин маврид, мақоли машҳур хеле муносиб аст:

"Ватан аз ҳама хизмат талаб мекунад."

Ин хизмат метавонад шаклҳои гуногун дошта бошад, аммо ҳадафи он як аст: шукуфоӣ ва амнияти кишвар.

Нақши ҷавонон дар ҳифзи Ватан махсусан муҳим аст. Ояндаи ҳар як давлат аз насли ҷавон вобаста аст. Агар ҷавонон босавод, ватандӯст ва худшинос бошанд, Ватан ҳамеша шукуфон хоҳад буд. Ҷашни 23 феврал мактаби тарбия барои ҷавонон аст. Дар чунин рӯзҳо онҳо дар бораи корнамоиҳои қаҳрамононаи гузашта маълумот мегиранд ва мефаҳманд, ки ватандӯстӣ манбаи ифтихор аст. Тавре ки мақол мегӯяд: "Ҷавоне, ки Ватанашро дӯст медорад, ояндаро месозад."

Ҳифзи Ватан танҳо бо силоҳ ба даст намеояд. Ваҳдат, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтиром ба қонун ва арзишҳои миллӣ низ воситаҳои муҳими ҳифзи давлат мебошанд. Вақте ки мардум муттаҳиданд, ҳеҷ қуввае наметавонад амнияти кишварро халалдор кунад. Аз ин рӯ, ҳар як шаҳрванд бояд эҳсос кунад, ки сарнавишти Ватан аз рафтор ва амалҳои ӯ вобаста аст.

Хулоса, 23 феврал - Рӯзи муҳофизони Ватан - рӯзи ифтихор, дарс ва андеша аст. Ин рӯз ба мо кӯмак мекунад, ки арзиши сулҳу амниятро амиқ дарк кунем ва ба ҳамаи онҳое, ки барои дифоъ аз Ватан содиқона меҳнат мекунанд, эҳтиром гузорем. Бо таҷлили ин рӯз, мо ба муҳофизони Ватан эҳтиром мегузорем ва ба онҳо саломатӣ, матонат ва муваффақият орзу мекунем.

Бигзор Ватани мо ҳамеша осуда ва шукуфон бошад ва парчами сулҳу ваҳдат баланд бошад.

Шодихуҷа Комилов - ходими илмии Институти математикаи ба номи академик Абдуҳамид Ҷӯраеви АМИТ