Тоҷикӣ
Русский
English
Истиқлолияти давлатӣ барои ҳар як миллату давлат муқаддастарин арзиши миллӣ ба ҳисоб меравад. Истиқлолият ба халқи Тоҷикистон имконият фароҳам овард, ки роҳи мустақили рушди сиёсӣ, иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии худро интихоб намояд. Аммо ба даст овардани истиқлолият танҳо оғози марҳилаи муҳимми давлатсозӣ буд. Мустаҳкам намудани пояҳои давлатдорӣ, ҳифзи якпорчагии кишвар, таъмини сулҳу субот ва баланд бардоштани мавқеи Тоҷикистон дар арсаи байналмилалӣ вазифаҳои асосии даврони истиқлолият гардиданд. Дар ин раванд нақши Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои муаззами миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон муҳим ва таърихӣ мебошад.
Солҳои аввали истиқлолият барои Тоҷикистон давраи ниҳоят мураккаб ва пуртазод буданд. Ҷанги шаҳрвандӣ ба иқтисодиёт, инфрасохтор ва ҳаёти иҷтимоии ҷомеа таъсири манфӣ расонида, хатари аз байн рафтани давлатдории миллиро ба вуҷуд овард. Дар чунин шароити душвор Эмомалӣ Раҳмон роҳбарии давлатро ба уҳда гирифта, яке аз ҳадафҳои асосии фаъолияти худро барқарор намудани сулҳу субот ва ваҳдати миллӣ қарор доданд. Раванди музокироти сулҳ ва ба имзо расидани Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ дар Тоҷикистон заминаи муҳим барои хотима бахшидан ба ҷанги шаҳрвандӣ ва оғози марҳилаи нави рушди кишвар гардид. Ваҳдати миллӣ яке аз дастовардҳои бузургтарини даврони истиқлолият ба шумор меравад. Маҳз сулҳу субот имконият фароҳам овард, ки Тоҷикистон ба рушди устувор ва созандагӣ рӯй оварад.
Яке аз самтҳои муҳимми фаъолияти Пешвои миллат таҳкими давлатдории миллӣ ва ташаккули низоми муосири идоракунии давлатӣ мебошад. Қабули Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон дар соли 1994 заминаи ҳуқуқии давлати соҳибистиқлолро мустаҳкам намуда, ҳуқуқу озодиҳои шаҳрвандон, сохтори давлат ва принсипҳои асосии ҷомеаро муайян кард. Дар солҳои минбаъда низоми қонунгузорӣ такмил ёфта, институтҳои давлатӣ таҳким пайдо карданд. Тақвияти волоияти қонун, ҳифзи истиқлолият ва тамомияти арзии кишвар, рушди мақомоти давлатӣ ва ташаккули ҷомеаи шаҳрвандӣ аз самтҳои муҳими давлатсозӣ гардиданд.
Истиқлолияти воқеӣ бидуни рушди иқтисодӣ ва таъмини заминаҳои моддию техникии давлатдорӣ имконнопазир аст. Бо роҳбарии Пешвои миллат дар Тоҷикистон ба татбиқи барномаҳои рушди иқтисодию иҷтимоӣ, сохтмони роҳҳо, нақбҳо, неругоҳҳои барқӣ, муассисаҳои таълимӣ, тандурустӣ ва дигар иншооти муҳими иҷтимоӣ таваҷҷуҳи махсус зоҳир гардид. Тақвияти истиқлолияти энергетикӣ, рушди саноат, беҳтар намудани инфрасохтори нақлиётӣ ва коммуникатсионӣ аз ҷумлаи самтҳои муҳими сиёсати иқтисодии кишвар ба ҳисоб мераванд. Сохтмони иншооти бузурги энергетикӣ, аз ҷумла Неругоҳи барқи обии «Роғун», ҳамчун яке аз рамзҳои созандагӣ ва талош барои таҳкими истиқлолияти энергетикии Тоҷикистон арзёбӣ мегардад.
Дар даврони истиқлолият масъалаи эҳёи арзишҳои миллӣ, забон, фарҳанг, таърих ва худшиносии миллӣ ба яке аз самтҳои муҳимми сиёсати давлатӣ табдил ёфт. Бо ташаббуси роҳбарияти давлат ба ҳифз ва эҳёи мероси таърихию фарҳангии тоҷикон таваҷҷуҳи зиёд дода мешавад. Таърихи давлатдории тоҷикон, осори бузургони адабиёту фарҳанг, ҷашнҳои миллӣ ва арзишҳои фарҳангӣ ҳамчун ҷузъи муҳими худшиносии миллӣ муаррифӣ мегарданд. Ин сиёсат дар таҳкими ҳисси ватандӯстӣ, худшиносӣ ва эҳтиром ба арзишҳои миллӣ дар байни насли ҷавон нақши муҳим дорад.
Яке аз самтҳои афзалиятноки сиёсати давлатӣ дастгирии ҷавонон мебошад. Ҷавонон ҳамчун неруи асосии пешбарандаи ҷомеа дар рушди иқтисодӣ, иҷтимоӣ, илмӣ ва фарҳангии кишвар нақши муҳим доранд. Таваҷҷуҳ ба рушди маориф, илм, технологияҳои муосир, варзиш ва дастгирии ҷавонони соҳибистеъдод барои омода намудани кадрҳои баландихтисос мусоидат мекунад. Дар шароити ҷаҳонишавӣ тарбияи ҷавонон дар рӯҳияи ватандӯстӣ, худшиносии миллӣ, эҳтироми қонун ва ҳифзи дастовардҳои истиқлолият аҳамияти махсус дорад.
Дар даврони истиқлолият Тоҷикистон ҳамчун давлати мустақил дар муносибатҳои байналмилалӣ мавқеи худро таҳким бахшид. Сиёсати хориҷии кишвар ба таҳкими муносибатҳои дӯстона ва ҳамкории судманд бо давлатҳои ҷаҳон, созмонҳои байналмилалӣ ва минтақавӣ равона гардидааст. Ташаббусҳои Тоҷикистон вобаста ба масъалаҳои об, иқлим, ҳифзи муҳити зист ва истифодаи оқилонаи захираҳои обӣ дар сатҳи байналмилалӣ мавриди таваҷҷуҳ қарор гирифтаанд. Ин иқдомҳо ба баланд гардидани нуфузи Тоҷикистон дар ҷомеаи ҷаҳонӣ мусоидат менамоянд.
Истиқлолияти давлатӣ ба мардуми Тоҷикистон имконият дод, ки давлатдории миллии худро таҳким бахшида, барои рушди устувори кишвар заминаҳои заруриро фароҳам оварад. Сулҳу ваҳдати миллӣ, таҳкими давлатдорӣ, рушди иқтисод, эҳёи фарҳанги миллӣ ва баланд гардидани мавқеи байналмилалии Тоҷикистон аз муҳимтарин дастовардҳои даврони истиқлолият мебошанд. Дар ин раванд нақши Пешвои муаззами миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ҳамчун роҳбари давлат дар таъмини сулҳу субот, таҳкими давлатдорӣ ва пешбурди сиёсати созанда муҳим арзёбӣ мегардад.
Истиқлолияти давлатӣ барои мардуми Тоҷикистон неъмати бузург ва дастоварди таърихӣ мебошад. Ҳифз ва таҳкими он вазифаи муқаддаси ҳар як шаҳрванди кишвар аст. Имрӯз вазифаи насли ҷавон ва тамоми ҷомеа аз он иборат аст, ки сулҳу ваҳдати миллӣ, истиқлолияти давлатӣ ва арзишҳои миллиро ҳифз намуда, дар пешрафти иқтисодӣ, иҷтимоӣ, илмӣ ва фарҳангии Тоҷикистон саҳми арзандаи худро гузоранд. Мо бояд истиқлолиятро ҳамчун арзиши муқаддаси миллӣ қадр намуда, бо меҳнати созанда, донишомӯзӣ, ҳисси баланди ватандӯстӣ ва масъулияти шаҳрвандӣ барои ободии Ватани азизамон – Тоҷикистон саҳм гузорем.
Назрублоев Насрулло Нурублоевич – н.и.ф.м., мудири шӯъбаи алгебра, назарияи ададҳо ва топологияи Институти математика ба номи академик А. Ҷӯраеви АМИТ.